ROBIN VAN DEN HEUVEL

Actrice, Zangeres, Regisseur

DE ZEE – Een lied

VALENTIJN – Liedje

Toen ik een jaar of negen was kreeg ik een valentijnskaart. Er stond ik weet niet hoe vaak op dat ik lief was. En de rest van de kaart was gevuld met x-jes. Mijn wangen werden rood, mijn handen warm. Ik had toen ik zeven was wel een vriendje gehad maar die had de rare gave om constant zijn sokken kwijt te raken en daarvoor hoefde hij zijn schoenen niet uit te trekken. Dat was raar en daarbij klaagde mijn moeder over de snelheid waarmee mijn sokken op raakte. Maar ik kon die jongen toch niet zonder sokken rond laten lopen. Het was vrij snel voorbij.

Maar deze kaart? Van wie kon hij zijn? Nu had ik lange tijd kunnen fantaseren over allerlei spannende en zeer aantrekkelijke jongens in mijn omgeving. Ik had dagen kunnen genieten van deze kaart. Er mee kunnen lachen. Zoals je kunt lachen met kaarten. Maar nee hoor, mijn moeder pakte hem uit mijn handen en deed het ergste wat je kunt doen met een valentijnskaart. Tot de dag van vandaag neem ik het haar kwalijk. Ze prikte de zeepbel nauwkeurig lek door de kaart te traceren. Jawel, binnen twee seconden wist ze waar hij vandaan kwam. En dat niet alleen, ze zei het hardop. Waardoor ik het dus ook wist.

Mijn handen waren binnen de kortste keren hun koude zelf weer, mijn wangen even bleek. En het duurde vervolgens tot mijn vijftiende voor iemand me weer de liefde zou verklaren. Ikzelf maakte roze briefjes voor Thije, Sjors en Angelo (Ik had een slapende foto van hem op mijn nachtkastje). Hoe ik die jaren geweldig door had kunnen komen op die ene kaart!

(Een liedje voor deze dag, opgenomen op mijn lieve laptopje, dus slechte kwaliteit)