ROBIN VAN DEN HEUVEL

Blogger, Actrice, Zangeres, Docent

De eerste repetitiedag.

Ik voel een lichte paniek in me opborrelen. Elke zin die uit mijn mond komt klinkt als een plan, als een idee. Niet als de waarheid, niet als iets wat ik meen of zou kunnen voelen. Als ik mezelf al niet geloof, hoe moet een publiek dat dan ooit gaan doen. Misschien ben ik wel niet zo goed. Ik hoor de anderen. Die zijn nu al grappig, die hebben het vast al begrepen. Ik verbeter een klemtoon. Ja, dat kan ik wel, klemtonen, nu nog gaan, loslaten. Paniek. Als ik niet snel iets doe, dan ga ik in paniek raken. Misschien moet ik het benoemen. Nee, daar zit niemand op te wachten. Iemand zegt iets over stembanden. “Ik ben gek op stembanden en hoe ze werken”. Grotere paniek. Ik rommel maar wat aan met die stembanden, dat gaat ie natuurlijk horen. Zes jaar muziekopleiding en ik rommel nog steeds aan.

Op de fiets haal ik weer adem. Kan ik eindelijk nadenken. Wat een mooi stuk. Wat een goeie collega’s. De gesprekken. En opeens herinner ik me al die andere eerste repetitiedagen, sterker nog, weken. De twijfel, het wakker liggen, het zoeken, de onzekerheid, het aftasten en elkaar leren kennen. En ik moet toegeven dat ik stiekem alleen maar geniet van de storm die vandaag weer is begonnen te waaien in mijn lijf. Dit was de eerste repetitiedag van Spijt! Ik ben gelukkig.

Courgette Bruschetta

1 Groene Courgette

1 Gele Courgette

2 Tomaten

2 Knoflooktenen

1 El Balsamico-azijn.

Zout/Peper

Handje Basilicum

Handje Pijnboompitten

 

  1. Snij allebei de courgettes in dunne plakes.
  2. Gril eerst de groene courgettes met zout en laat ze uitlekken.
  3. Gril nu de gele courgettes met 1 el balsamicoazijn en laat ze uitlekken.
  4. Snij de tomaten in blokjes en de knoflook zeer klein.
  5. Gooi de tomaten, knoflook, zout, peper en basilicum bij elkaar en hussel.
  6. Maak er een torentje van.

Uit de glutenvrije vegan kast.

Door mijn jeugd heen deed ik meerdere pogingen om vegetariër te worden. De ene keer hield ik het langer vol dan de andere. Waarschijnlijk is het net zoiets als stoppen met roken, daar heb je werkelijk een goede reden voor nodig. Pas toen ik zwanger was en mijn lijf deelde leek het me echt tijd om met die dingen te stoppen. Ik heb nog steeds bewondering voor mijn vriend en mijn mama, die eveneens hun pakjes de prullenbak inwierpen en tot de dag van vandaag die pakjes daar hebben gelaten. Een stuk lastiger dan voor mij, want kotsend een peuk opsteken is gewoon best moeilijk.

Laat ik eerlijk zijn. Ik heb geen grote allesomvattende liefde voor dieren. Ik heb twee katten waarvan ik op eentje vrij veel vloek. Vooral als het vroeg is, ik nog moet plassen, hij al zeurt om eten en ik met mijn voet in een plasje stap omdat hij zo dik is dat hij niet meer door het kattenluikje past en het dan maar binnen doet. Zo ben ik al een week bezig met het project: Mijn-bank-zal-niet-meer-naar-kattenpis-stinken.

Als ik de zee in ga, komt er altijd een moment waarop ik me besef dat deze vol is met allerlei vissige dieren en dan weet ik nooit hoe snel ik het strand weer op kan komen. Ik zie dus best voordelen van een leeg geviste zee.

De voornaamste reden waarom ik uiteindelijk echt stopte met vlees eten was dat ik de aarde ten onder zag gaan. Ik kwam erachter hoe zeer de vee-industrie deze wereld vervuilde en dus zeg ik niet: Meer dieren! Nee, ik zeg: Minder! (Ik besef me dat heel hard ‘MINDER!’ roepen bijna altijd een enge uitspraak is). En vrij snel daarna moest ik eigenlijk ook toegeven dat als dat de reden was om vegetariër te zijn, ik eigenlijk alle dierlijke producten moest laten staan. Dus dat heb ik, en gelukkig ook mijn vriend want dat maakt het een stuk makkelijker, gedaan.

Er overviel me een groot gevoel van schaamte. Ik at al een tijdje glutenvrij, nu ook dit nog. Hier ging ik geen punten mee scoren. Ik wilde mensen niks weigeren. Het aangeboden dropje of koekje. Nu wilde vast niemand nog dat ik bij ze kwam eten. Ze zullen me wel een zeikerd vinden. Ik ben nog net geen geitenwollen sok want tsja, das niet vegan. Ik zocht naar mogelijkheden om het geheim te houden. Alsof ik weer was begonnen met roken.

Ik organiseer met regelmaat een proefhuis. Dan nodig ik vrienden en familie uit en dan kook ik voor ze. Gisteravond stond het voorgerecht op tafel. Een bruschetta met in plaats van brood gegrilde courgette. Ik stond aan het hoofd om uit te leggen wat ze gingen eten. En ik kwam uit de kast. Sinds kort…

…en iedereen at lekker. En de avond was fijn. Met heel veel wijn. En iemand zei: “Ik heb eigenlijk helemaal niet gemerkt dat het vegan was”.

(Mocht je een goede documentaire willen zien voor mijn beweegredenen. Het is een fijne ook grappige documentaire, dus wees niet bang voor enge slachthuis beelden:

Cast Spijt! bekend

spijt1

Pesten, gepest worden of er getuige van zijn en er niks tegen kunnen doen. In 1996 schreef Carry Slee daar het baanbrekende boek “Spijt!” over.
De verfilming in 2013 kreeg maar liefst 35 internationale prijzen, waaronder Beste Europese Jeugdfilm. En nu is daar de musical “Spijt!”, geschreven en geregisseerd door de scenarist van die film, Dick van den Heuvel, met muziek van Jeroen Sleyfer en choreografie van Gregory “Shaggy” Albertzoon.

Vandaag is de jonge cast bekend gemaakt van die musical, die vanaf oktober in ruim 80 theaters door het hele land te zien is en op 11 oktober 2015 in première gaat in Het Park te Hoorn.

“Spijt is een kans om het vanaf nu beter te doen,” zingt de ‘verteller’ (Robin van den Heuvel) aan het begin van de voorstelling “Spijt!”. Als Jochem (Bjorn Wilbers) wordt gepest, kunnen David (Marco Hoving) en Vera (Rose-Anne van Elswijk) daar niks tegen doen. Ze proberen hem wel te helpen maar het treiteren door Sanne (Lisanne Schut) en Justin (Mike Levens) is zo heftig dat zelfs leraar Tino (Daan Smits) daar niets tegen kan uitrichten. Met alle verschrikkelijke gevolgen van dien… Op het grote schoolfeest wordt Jochem dronken gevoerd, David denkt dat Vera met een ander zoent en is woedend. Als Jochem hem om hulp vraagt, is hij zo kwaad dat hij wegloopt. Die nacht lijkt Jochem spoorloos verdwenen. Van huis weggelopen. Nergens meer te vinden. David en Vera gaan op zoek en vinden zijn tas bij een meer in de buurt.

Spijt! is een productie van Stichting Homemade Productions, een kleine producent die relevant muziektheater maakt over maatschappelijke problemen. Homemade Productions is een initiatief van Dick van den Heuvel en Gerda van Roshum, die bij andere producenten verantwoordelijk waren voor onder meer Prikkebeen, Dik Trom, Sjakoo, Daendels en Strada. Dick van den Heuvel schreef ook musicals als Turks Fruit, Ramses en De Kleine Blonde Dood.

Voor meer informatie: www.spijtmusical.nl

Foto: Boy Hazes

 

 

DE ZEE – Een lied

BOERENKOOLCHIPS – Recept

Mijn dochter trekt een pruillip. Een spin, midden in haar kamer. Het zal heus niet de eerste spin zijn die haar pad gekruist heeft in de kleine twee jaar dat ze op deze wereld is maar wel de eerste keer dat de ontmoeting heel bewust is. Ze loopt achteruit de hoek in, kijkt wild om zich heen, trappelt met haar voetjes. Tot dat ik de spin op pak. Haar ogen worden nog groter, daarna rent ze op me af met haar handje vooruit. Zij wil ook de spin vasthouden en dat doet ze. Ze gilt van de pret. En nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Daarna besluit ik dat de spin met pensioen mag. “Pin, Pin”, roept ze en dat zegt wat want zo groot is haar woordenschat nog niet.

Aangezien ik nog keihard in mijn groentenchips periode zit. Na wat aangebrande versies, dit moet hem zijn:

BOERENKOOLCHIPS

5 Stronken Boerenkool

1 el Soyasaus

1 el Olijfolie

  1. Warm de oven voor op 160 graden.
  2. Haal de nerven uit de boerenkool.
  3. Doe de boerenkool met de soyasaus en olijfolie in een schaal.
  4. Hussel goed.
  5. Verdeel over de bakplaat.
  6. Doe ze 15 minuten in de oven (De eerste 5 min met de oven dicht, doe daarna een pollepel of iets dergelijks tussen de deur van de oven zodat deze op een kier staat)
  7. Vreet op, supersimpel, supersnel, superlekker.

IMG_5441IMG_5440

MOONCUP – Lifestyle

Wacht even. Kots en menstruatie? Serieus? Je kunt dit bestand ook gewoon in Word laten zitten. Als een dagboekfragment. Niemand heeft de behoefte te lezen over jouw kots en/of menstruatie. Nee! Ik zal schrijven! En ooit zal de vrouwelijke helft van de bevolking een beeld voor me plaatsen, al is het in een klein steegje. Omdat zij schreef, en toen wisten we, eindelijk, verlossing.

Ik lig op de vloer. Mijn vriendje vraagt of ik niet liever op het bed wil liggen. Dat wil ik niet. Ik wil hier, op de vloer, lekker koud. Of dood. Dat is ook prima. Maar niet in bed. Wacht, nee, bak, emmer, help, iets. Mijn vriendje grijpt om zich heen en duwt het groene potje van mijn dochter naar me toe. Zo, de kots hebben we gehad.

Ik ben ziek. Ik kerm. Ik huil. In de avond komt mijn vriendje aan mijn bed.

“Ik heb iets stoms gedaan”, zegt hij, “Ik heb een slok uit je glas genomen. En toen voelde ik het zeg maar, zo mijn lijf instromen”.

De volgende dag kermen we samen. Onze dochter huppelt door de kamer, klimt over ons heen en mag heel veel filmpjes kijken. Sterker nog, we smeken haar nog een filmpje te kijken.

Ik breng haar naar bed maar dan moet jij haar tanden poetsen. Ik bak pannenkoeken voor haar maar dan moet jij de afstandsbediening pakken. Ik ben zo zielig. Ik ben nog veel zieliger. Bij mij slaat het op mijn maag. Bij mij op mijn darmen. Ik zit in mijn eerste dag, dat is de ergste dag. Ik ben ongesteld!

En daar, vrouwen of mannen met vrouwen, daar komt ie. Ongesteldheid sucks. Het is een vloek, het is stom, het doet pijn en het is gewoon super onhandig. Maar er is een klein lichtpuntje. Klein, heren, klein, dit maakt niet dat wij nu niet meer mogen zeuren, huilen of niet zieliger zijn tijdens de griep. Maar er bestaat dus een menstruatiecup. En dat wil zeggen dat je met de menstruatie-griep gewoon in je nest kunt blijven liggen. Dat je niet in de weer hoeft met allerlei papieren sticks en luiers. Dat ding (Ik schrijf het gewoon op, no shame) is de bom!

Allerlei sites zullen je vertellen over een stuk of duizend maten. Ben je diep of ondiep? Heb je vroeger paardgereden? Hou je meer van groen of roze? Breek je kop er niet op. Lang leve de Mooncup, twee maten, niet moeilijk. Die te veel maten schijnt echt stierenstront te zijn. Hier verkrijgbaar, nee, ik heb geen aandelen: katoenenko

Verlossing, mensen, verlossing.

APPELCHIPS – Recept

Er zijn van die stomme dingen waar je maanden over doet. Genoeg dingen waar je jaren over doet maar ik heb het nu even over dingen waar je maanden over doet. Fruit of groenten knapperig je oven uit krijgen bijvoorbeeld. En vrienden en familie die op zachte taaie wortels of bietjes lopen te knagen en vriendelijk knikken. Helemaal niet mislukt, hartstikke lekker. En natuurlijk, een wortel is een wortel en die smaak is nog wel terug te vinden. Of je er nu slappe chips of wortelpoeder van maakt. Maar ik wil knapperig. Nu, de wortel gaat er vanavond weer in, maar ik zie goeie kansen nadat ik de appelchips genaild heb. Maar echt, ze zijn mooi, ze zijn lekker, en ze zijn knapperig als een goeie zak chips van de lidl. Het leven is vandaag weer ietsje mooier.

APPELCHIPS

3 Appels

Kaneel

5 Kardemompeulen.

  1. Zet de oven op 100 graden.
  2. Snij de appels in zeer dunne plakjes. Je kan het klokkenhuis er gewoon in laten, dat merk je niet als ze zometeen lekker knapperig zijn.
  3. Dep alle plakjes appel zeer goed droog.
  4. Verdeel de plakjes over het bakpapier.
  5. Strooi kaneel erover.
  6. Pel de kardemompeulen en maal de kardemom fijn, strooi over de appels heen.
  7. Zet ze 2 uur in de oven.
  8. Ze worden nog harder bij het afkoelen maar ze moeten wel al wat knapperig uit de oven komen, anders moet je ze nog even in de oven laten. Elke oven is anders.
  9. EAT THEM!!!

appelrauwappelba

VALENTIJN – Liedje

Toen ik een jaar of negen was kreeg ik een valentijnskaart. Er stond ik weet niet hoe vaak op dat ik lief was. En de rest van de kaart was gevuld met x-jes. Mijn wangen werden rood, mijn handen warm. Ik had toen ik zeven was wel een vriendje gehad maar die had de rare gave om constant zijn sokken kwijt te raken en daarvoor hoefde hij zijn schoenen niet uit te trekken. Dat was raar en daarbij klaagde mijn moeder over de snelheid waarmee mijn sokken op raakte. Maar ik kon die jongen toch niet zonder sokken rond laten lopen. Het was vrij snel voorbij.

Maar deze kaart? Van wie kon hij zijn? Nu had ik lange tijd kunnen fantaseren over allerlei spannende en zeer aantrekkelijke jongens in mijn omgeving. Ik had dagen kunnen genieten van deze kaart. Er mee kunnen lachen. Zoals je kunt lachen met kaarten. Maar nee hoor, mijn moeder pakte hem uit mijn handen en deed het ergste wat je kunt doen met een valentijnskaart. Tot de dag van vandaag neem ik het haar kwalijk. Ze prikte de zeepbel nauwkeurig lek door de kaart te traceren. Jawel, binnen twee seconden wist ze waar hij vandaan kwam. En dat niet alleen, ze zei het hardop. Waardoor ik het dus ook wist.

Mijn handen waren binnen de kortste keren hun koude zelf weer, mijn wangen even bleek. En het duurde vervolgens tot mijn vijftiende voor iemand me weer de liefde zou verklaren. Ikzelf maakte roze briefjes voor Thije, Sjors en Angelo (Ik had een slapende foto van hem op mijn nachtkastje). Hoe ik die jaren geweldig door had kunnen komen op die ene kaart!

(Een liedje voor deze dag, opgenomen op mijn lieve laptopje, dus slechte kwaliteit)

Een voorproefje op Spijt! de musical

Volgend jaar komt Spijt! de musical naar de theaters in Nederland. Naar het boek van Carry Slee. Als voorproefje mocht ik al vast een nummer inzingen.

« Older posts